Van graniet naar kaolien 

De vorming van kaolien (witte klei die onmisbaar is voor de fabricage van porselein en fijn aardewerk) begon 300 miljoen jaar geleden op een diepte van verscheidene kilometers. De circulatie van hete magmatische vloeistoffen (warmer dan 150°C) onder druk zal het reeds gekristalliseerde graniet aantasten en doen breken. Het vrijgekomen silica herktistalliseert in de vorm van kwartsaders. Later, in het Eoceen (van 50 tot 35 miljoen jaar v.Chr.), wanneer het klimaat in de Limousin tropisch vochtig is geworden, komt de afzetting door erosie aan de oppervlakte. Het warme water dringt door in de pegmatietaders en veroorzaakt een kaolinisering van de veldspaten, wat leidt tot afzettingen zoals die van Saint-Yrieix-la-Perche, die het porselein van Limoges zijn faam bezorgden. 

Van klei naar graniet 

Als klei door begraving of tektonische bewegingen naar grote diepte wordt afgevoerd, transformeert ze. De laagjes waaruit ze bestaat, worden samengeperst en reorganiseren zich in compactere structuren; het kleigesteente wordt leisteen. Wanneer de druk en de temperatuur nog verder toenemen, smelt het gesteente meer. Als we bijvoorbeeld de producten van de verwering van een graniet nemen: het granietzand (met zijn klei en kwarts) dat we laten smelten en heel langzaam laten afkoelen, zal dat veranderen in een gesteente van granietachtige aard.